Szybki kontakt

    Adwent czas radosnego oczekiwania

    Adwent to czas w Kościołach chrześcijańskich, który upamiętnia oczekiwanie na powtórne przyjście Jezusa Chrystusa. To również okres przed Bożym Narodzeniem, który obejmuje cztery poprzedzające je niedziele. Przyjęło się, że liczba ta nawiązuje do czterdziestodniowej wędrówki Izraelitów przez pustynię po tym, jak Mojżesz wyprowadził ich z niewoli egipskiej. Adwent trwa od 23 do 28 dni, a jego nazwa pochodzi od łacińskiego słowa “adventus”, oznaczającego “przyjście”.

    W 2021 roku Adwent przypada na okres od 28 listopada (niedziela) do 24 grudnia (piątek).

    Adwent, z punktu widzenia liturgii Kościoła katolickiego, można podzielić na dwa okresy:

    • od początku adwentu do 16 grudnia (czas szczególnego oczekiwania na powtórne przyjście Jezusa Chrystusa na końcu czasów);
    • od 17 grudnia do 24 grudnia (czas bezpośredniego przygotowania do uroczystości Narodzenia Pańskiego).

    Adwent ma uświadomić katolików i ewangelików o tym, że oczekują na ponowne przyjście Zbawiciela. Głównym kolorem kościołów podczas adwentu jest fiolet symbolizujący czas pokuty i refleksji – nakrywa się nim ołtarz, kapłan nosi ornat w tym kolorze. W III niedzielę adwentu można zastąpić go kolorem różowym.

    Tradycją w Kościołach katolickich są odprawiane w tym okresie o świcie msze, zwane roratami. Są to msze ku czci Maryi Panny, na pamiątkę tego, że przyjęła nowinę od archanioła Gabriela, zwiastującego, iż zostanie Matką Syna Bożego.

    Początki adwentu należy łączyć z początkiem obchodzenia przez chrześcijan świąt Bożego Narodzenia około II połowy IV wieku. Pierwsze ślady odkrywamy w liturgii hiszpańskiej i galicyjskiej. W tym przypadku adwent miał charakter pokuty i ascezy.

    W Rzymie ten okres zaczął być obchodzony dopiero pod koniec VI wieku. Adwent miał tu formę radosnego oczekiwania na przyjście Pana, brak postów i innych praktyk pokutnych. Papież Grzegorz Wielki ujednolicił zalecenia liturgiczne dotyczące adwentu. Od tego czasu adwent trwa cztery tygodnie i staje się szczególnym okresem oczekiwania na święta Bożego Narodzenia.

    Do najpopularniejszych symboli i zwyczajów adwentowych zalicza się:

    wieniec adwentowy – w formie okręgu, składa się z gałązek choinki, na których umieszcza się 4 świece, symbolizujące 4 niedziele adwentu. Co niedzielę zapala się kolejną świecę. Pierwsza świeca jest świecą pokoju, druga wiary, trzecia miłości, czwarta nadziei. Elementy wieńca symbolizują wspólnotę oczekującą w nadziei i radości na przyjście Pana;

    kalendarz adwentowy – specjalny kalendarz służący do odliczania dni od pierwszego dnia adwentu lub 1 grudnia do Wigilii Bożego Narodzenia. Pomysł pochodzi z XIX wieku od niemieckich luteran. Zwyczaj ten znany jest i pielęgnowany w wielu krajach na całym świecie w rodzinach chrześcijańskich;

    lampion adwentowy – jest to rodzaj lampki, wykonanej w kształcie czworoboku zamkniętego, którego ścianki przypominają gotyckie witraże z symbolami chrześcijańskimi lub scenami biblijnymi. Wewnątrz lampionu umieszcza się świece lub małą żarówkę na baterię. Lampionami oświetla się pierwszą część mszy świętej roratnej, podczas której w kościele pogaszone są światła i panuje symboliczna ciemność;

    wędrująca figura Matki Bożej – zwyczaj ten praktykowany jest w wielu polskich parafiach. Polega na przyjmowaniu figury Matki Bożej z kościoła po roratach przez to dziecko, którego serduszko, z zapisanymi dobrymi uczynkami wykonanymi dnia poprzedniego, zostało wylosowane przez księdza odprawiającego roraty. Najczęściej figurkę Matki Bożej przyjmuje się na jeden dzień;

    świeca roratna (roratka) – jest symbolem Najświętszej Marii Panny, która niesie ludziom Chrystusa – Światłość prawdziwą. W kościołach umieszcza się ją na prezbiterium obok ołtarza lub przy ołtarzu Matki Bożej. Biała lub niebieska kokarda, którą jest przepasana roratka, mówi o niepokalanym poczęciu Najświętszej Marii Panny.

    1